|
Beste leerkrachten,
Er moet mij iets van het hart. Vanmiddag had ik een woordenwisseling met mijn 21-jarige dochter. Een lieve meid, daar niet van, maar zoooo onhandig als het om knopen aannaaien of zomen van broeken gaat. Vroeger, toen ze nog thuis woonde, was het geen probleem natuurlijk. Moeder deed dat gewoon even voor haar. Dat hoort zo, he?
Maar als je 21 bent en 2,5 jaar niet meer thuis woont, omdat je in de op 1 na grootste havenstad ter wereld studeert, dan moet je dat toch zelf kunnen.
'Ik heb dat nooit geleerd, mam'.
In een flits schiet het dan door je heen als moeder, dat je opvoeding blijkbaar gefaald heeft. O help, heb ik dat kind nou nooit geleerd om knopen aan te zetten, te borduren en zomen in te leggen? Ja, een leemte in de opvoeding.
Hoe had ik dat zelf toch ook weer geleerd? Oooh ja, natuurlijk. Op de lagere school. Bij de handwerkjuf.
Ik heb mijn dochter eens aangekeken en vroeg of zij zulke dingen niet op school had geleerd.
'Nee', was het korte en bondige antwoord.
'Wat heb je dan wel meegekregen aan handvaardigheden?', vroeg ik.
Ze moest even denken.
Dan: 'propjes plakken -omg,wat had ik daar een hekel aan - , vingerverven, triplex figuurzagen.'
Ok, ok... handvaardigheden genoeg. Alleen zo onpraktisch in het gewone alledaagse leven.
Lieve juffen en meesters, is het in deze crisistijden toch ook een zaak van school om wat praktische vaardigheden voor later bij te brengen aan de kids van vandaag?Juf Martine, juf Renée, juf Evelien, juf Elsine, Juf Anita en Meester Jan? Ik reken het jullie aan natuurlijk. ;) Jullie waren de leerkrachten van toen.Vriendelijke groeten,Tineke Ouwerkerkmoeder van Christine, die gelukkig veel andere kwaliteiten heeft. |
