Naar beneden | Schrijven in het gastenboek | Inschrijven voor een gastenboek | RSS 

 Gastenboek Herman Brusselmans Homepage 

 Er staan 4990 berichten in het gastenboek. 

Afzender: Roger Verbiest - vrijdag, 22 november 2013 om 13:21

Ondoordacht
Deel 124
Plots begint Melissa hevig te snikken en fluistert: 'P-Magazine is geen stom weekblad, Herman. Waarom zeg je zoiets?' Herman schrikt van haar droefenis en spreidt uitnodigend zijn beide armen. Terwijl zijn badjas door deze beweging ongewild openvalt (denken we toch) sluit hij de wenende deerne in zijn armen, ik mag wel zeggen op een min of meer vaderlijke wijze, alhoewel de neutrale toeschouwer daar wellicht anders over denkt.
Ondertussen wordt er op de kamerdeur geklopt. Vreselijke slechte timing om nu op mijn deur te bonken, denkt Herman, die zweeft tussen hemel en aarde, alsof hij een kilo marihuana geslikt heeft.
Het deurkloppen houdt nu op, maar Herman niet. Die blijft rustig verder zweven terwijl hij de wenende Melissa professioneel en kunstig knuffelt.
Ondertussen zit Mai Spijkers nog steeds in een rammelende Mini, achteraan en vastgebonden.
De chauffeur en zijn begeleider zitten logischerwijze vooraan, moppen te tappen, in het Russisch, met veel schatergelach. Om maar aan te geven hoe weinig die gasten inzitten met het toch beklagenswaardige lot van Mai, die tenslotte toch naar Rusland kwam met de betrachting Brusselmans te vinden en te redden. Hij deed dat echter niet enkel uit medelijden, maar een portie eigenbelang speelde mee. Spijkers dacht eraan een stevige bijkomende cent te verdienen, in zwarte Roebels, uiteraard, die hij ging vastzetten op Cyprus. Een rijke Rus had hem dat ingefluisterd en sterk aangeraden.
U merkt toch weer dat bazen van grote uitgeverijen niet ethischer zijn dan andere ceo's, geld is hun motto.
Herman Brusselmans daarentegen trekt zich het lot van Mai wel aan, behalve op dit moment. Nog steeds omhelst hij die Melissa in zijn badkamer. Het meisje stikt bijna tussen zijn omklemmende armen en zijn blote buik. Immers zijn badjas sloeg ongewenst open toen hij de vrouw in zijn armen nam. Aandachtige lezers herinneren zich die erotische scène nog, van daarnet.

Afzender: Roger Verbiest - donderdag, 21 november 2013 om 22:59

Ondoordacht
Deel 123
Door het geklater van stromend badwater hoort Herman niet al te best wat Melissa precies zegde. Vandaar zijn vragende reactie: 'Haha, zei je nu dat je Hanssens heet, met een J?'
'Jawel, heu..meneer... pardon... Herman,' antwoordt de jonge vrouw.
'En je schrijft voor P-magazine?'
'Zeker.' 'En heb je bij Vladimir Poetin al een interview afgenomen?' 'Neen, wel met hem gepraat over de clausules die in mijn contract moeten komen.' Terwijl Herman zijn lijf reinigt met vloeibare Russische zeep, verschijnt een blik van bedenkelijkheid op zijn tronie. 'Wil die Vladimir met jou ook al een contractuele verbintenis aangaan, Melissa?' 'Ja,' fluistert de jonge vrouw terwijl ze een traantje laat. 'Een contract over wat eigenlijk?' 'In feite over vanalles betreffende uzelf, Herman.' 'Waarom, in godsnaam, verdomme?' vloekt de schrijver. 'Ik moet van de president op papier bevestigen en tekenen dat ik de volgende tien jaren nooit of te nimmer iets over u zal zeggen noch schrijven, zeker niet over de feiten die hier gebeuren, zoals onze ontmoeting. Voor de buitenwereld en voor de media bent u immers een vermiste persoon, Herman, en dat moet zo blijven, volgens meneer Poetin.' Herman stapt ondertussen geïrriteerd uit zijn bad en vraagt een zijden badjas aan te reiken, die daar uitnodigend tegen de badkamermuur hangt. Melissa doet dit zonder aarzelen. Terwijl Herman zijn natte en lange haren in de plooi tracht te leggen, een helse karwei mag men wel zeggen, wordt hij inwendig boos op de Russische president, met zijn idiote contracten. 'Hoe kan hij u verbieden uw mond voorbij te praten, Melissa?' 'Oh, simpel, Herman, er staat in dat contract dat bij het bewust of onbewust breken van mijn schriftelijke overeenkomst, ik zware boetes moet betalen, gevangenisstraffen moet uitzitten en bij zeer ernstige gevallen op mij de doodstraf kan worden uitgevoerd.' 'En als je zou wegvluchten; Melissa?' 'Dan zal een doods-eskader uitgezonden worden om mij te vinden, staat er in kleine letterkes bij.' ' Wat een schande!? En dat allemaal voor een stom interview met Poetin, voor uw stom P-Magazine!' scheldt Herman Brusselmans luidop.

Afzender: Roger Verbiest - donderdag, 21 november 2013 om 21:53

Ondoordacht
Deel 122
Herman Brusselmans ziet het volledig zitten. Ook de jonge vrouw die zeer ongevraagd zijn logeerkamer binnentrad, ziet het zitten, vermits de geschrokken schrijver helemaal naakt voor haar staat en de jonge dame haar ogen de kost geeft. Hoe zou jezelf zijn, mocht je in dezelfde unieke situatie terechtkomen?
Herman buigt zijn linkerarm naar achteren en poogt met zijn hand zijn rug te bespelen. 'Aauw, ai, ai,' kreunt hij, 'u ziet hoe pijn dit doet, Melissa, ik heb nekpijn, weet u, reuma, ik schreef er ooit een roman over, met als titel Ik ben rijk, en beroemd, en ik heb nekpijn. Kent u dat boek?' 'Natuurlijk, ik heb die roman gelezen, meneer Brusselmans, een prachtig boek is het, net zoals al uw romans trouwens.' De schrijver slikt even, stapt richting de badkamer, buigt zich over het bad en draait de gouden kraan open. De vrouw die hem volgt ziet nu zijn uitgestoken bloot achterste en denkt: waauw, nog een sexy kontje heeft die Brusselmans, voor zijn leeftijd toch, en wat een klokkenspel! Om u tegen te zeggen. Terwijl het water loopt, stapt Herman Brusselmans behoedzaam in het enorme bad en laat zich wegglijden op het bodemke water. Dan sluit hij de kraan. Melissa volgt dit gebeuren op de voet en vraagt: 'Maar meneer Brusselmans, waarom nu al stoppen met vullen, u zit nauwelijks in een grote plas, meer niet. Kom, laat maar veel meer water toe, veel gezelliger en warmer voor uw blootje.' Terwijl ze de gouden kraan terug opendraait, kijkt ze stiekem naar de badende blote Herman, die echter plots paniekerig gilt: 'Neen, niet doen Melissa, ik heb watervrees, schrik om te verdrinken, verschrikkelijk.' Melissa doet of haar neus bloedt en antwoordt gezapig: 'Aha, dit doet me denken aan een ander boek van u, namelijk Watervrees tijdens een Verdrinking, ook een heel mooi verhaal, maar wel intriestig, meneer Brusselmans.'
Van héél dichtbij lonkend naar het mooie wicht, vergeet Herman zijn watervrees, laat de kraan openstaan en zegt: 'Melissa, stopt nu met dat 'meneren', noem mij gerust Herman. Of ik spreek u aan met uw familienaam. Wat is die trouwens?' Aarzelend fluistert Melissa: 'ik heet voluit Melissa Hanssens, heu... Herman.'

Afzender: Dick Vermant - donderdag, 21 november 2013 om 0:38

Hoe hij op die titel Qualastofont kwam, is dat echt vanuit nen droom?
Weet iemand dat?

Afzender: Dick Vermant - donderdag, 21 november 2013 om 0:35

Allé jong, wat een story is dat!
Is dat Herman zelf die hier zo'n gek verhaal schrijft?

Afzender: Roger Verbiest - woensdag, 20 november 2013 om 21:50

Ondoordacht
Deel 121
Via een snelle lift komt Herman in een enorme hall terecht. Muren, zoldering en vloer zijn bekleed met prachtige Florentijnse marber. Grote schilderijen hangen aan de wand. Prachtige doeken zeg! Eén ervan herkent hij. Dat is de fameuze De Schreeuw! Kocht Poetin dit werk? vraagt hij zich af. En daar een Van Gogh! Man, wat een verzameling denkt Brusselmans. Terwijl hij naar een Dali staart, en een Picasso over het hoofd ziet, hoort hij stappen. 'My friend Herman, welkom in mijn huis. Ik breng u naar uw kamer, dan kan u zich wat verfrissen. Melissa hier staat tot uw dienst voor alle verdere eisen en vragen die u mocht hebben. Als u opgeknapt bent brengt ze u naar de diningroom, voor de lunch, u zal wel honger hebben. Ik hoorde van de commandant dat uw maag volledig geledigd werd in het toestel, een klein ongelukje met lastige gevolgen voor de piloot. De captain neemt nu een douche, uit voorzorg, met gebruik van ontsmettende zeep, u weet maar nooit, en met de nodige oplosmiddelen om de korsten braaksel in zijn hals en van zijn rug los te weken. Herman kijkt heel zuur bij deze pijnlijke opmerking door de Russische president. Op Poetin's face verschijnt zijn typisch spottend lachje. 't Is toch ne rare, denkt Brusselmans.
Als hij zich in de toegewezen slaapkamer ontdoet van zijn bezwete kleren, om een bad te nemen, komt Melissa binnengetreden. Herman schrikt ervan en bedekt zijn edele delen, deels uit schaamte, deels uit beleefdheid. Melissa lacht hem toe en zegt: 'Trekt het u niet aan, meneer Brusselmans, ik ben meer gewoon, u hoeft zeker niet beschaamd te zijn wat betreft uw mannelijkheid.' 'Mijn god, spreekt u Nederlands, Melissa? Hoe komt dat?' 'Ja,' antwoord het mooie meisje, 'ik verblijf hier toevallig, om een interview af te nemen van de president. Vermits we dezelfde taal spreken vroeg hij me om u wat te steunen tijdens uw verblijf. Hij vertelde mij dat u hier een jaar gaat wonen om romans te schrijven. Prachtig zeg!'
'Voor welke krant werkt u?' wil de naakte schrijver weten. 'P-Magazine, meneer Brusselmans.' 'Ach zo, komt dan maar mee naar de badkamer, dan kan je misschien mijn rug wassen, Melissa?'

Afzender: Roger Verbiest - woensdag, 20 november 2013 om 21:10

Ondoordacht
Deel 120
Qua last au fond valt het nog mee droomt Brusselmans. Ingedommeld in zijn helikopterzetel weet hij niet dat het toestel traag en behoedzaam daalt, tot de stilstand op een landingsplatform, boven op het dak van een paleis. Herman droomt ondertussen rustig verder en herhaalt luidop: 'Qua last au fond valt het mee'. In zijn diepe slaap krijgt hij plots een geweldige ingeving. Qualastofont zou wel een leuke titel zijn voor een nieuwe roman, peinst de schrijver en noteert dat op een virtueel gedroomd papier. Hij voelt nu een vervelend getik op zijn linkerschouder, wat hem fel irriteert. 'Qua last au fond valt het tegen,' mompelt hij in zijn slaaptoestand en merkt een wazig beeld van een kaki-achtige figuur die hem aanspreekt. Vindt u qualastofont wel een goeie titel, vraagt hij halfwakker aan de man. Dan realiseert Herman Brusselmans zich dat hij uit een diepe slaap ontwaakt. De verbaasd kijkende kaki-man vraagt hem op te staan. 'Our president is waiting for you, mister Brussels, follow me please.' Lap, weer mijn naam verknoeid door die idioot in zijn kaki-overall, ergert Herman zich. Via een ladder stapt de schrijver uit de heli. Eens op de grond valt het hem op dat de helicopter uitgerust is met indrukwekkend wapentuig, links, rechts en onderaan.
Kwamen die schoten bij het opstijgen daaruit? denkt hij. Wie is er toen onder vuur genomen? Politieke vijanden van Vladimir Poetin? Occasionele ongewensten? Muizenissen alom in zijn hoofd pijnigen zijn hersenen. Waar zou Mai Spijkers nu zijn? En die Diels, waar ik verder niets vanaf weet. Ik heb veel vragen te stellen aan Poetin vooraleer hij over dat literair contract begint, denkt de schrijver. Zijn belofte dat ik de Nobelprijs der Lettren ga winnen, moet hij schriftelijk bevestigen, als bijlage aan het contract, anders blijf ik hier geen dag langer om die verdomde romans te schrijven.

Afzender: Bieke - dinsdag, 19 november 2013 om 0:07

Verbiest schrijft geweldig.

Echt absurde humor.

Ik smaak het.

Ik vind het literatuur uit een heel speciale hoek.

Afzender: Gerrit - maandag, 18 november 2013 om 10:16

Leuk kolderverhaal!
Groeten aan Roger.
Brusselmans krijgt het wel erg te verduren.

Afzender: Roger Verbiest - maandag, 18 november 2013 om 0:30

Ondoordacht
Deel 119
Plots schiet Herman wakker en hoort in zijn koptelefoon de stem van Vladimir Poetin, die vriendeljk zegt: 'Herman, everything okay with you, I hope? We will be in my summerhouse in less than five minutes, where we will enjoy lunch, together with my wife.'
In de Wetstraat spreekt Elio Di Rupo met de Russische president, die hem zojuist vanuit zijn landende Air Force 007 opbelde.
'Hello mister Rupodi, I wish to inform you that I have traced and found your famous writer and I will join him in my residence in the coming minutes. Good news, not? Over and out.' Klik.
Onze premier wordt er stil van en pinkt een traan weg. Dan belt hij via een geheim nummer naar de Verenigde Staten van Amerika.
'NSA Head Office on the line,' zegt een vrouwenstem. 'Hello, ik ben Di Rupo,' antwoordt een nerveuze premier. 'Hi, Elio, klinkt het aan de andere zijde, ik verbind u door.' Diep ademend wacht Di Rupo op zijn contactman. 'John Downtown speaking,' hoort hij, 'hi Elio, heb je nieuws over Vladpoet?' Er wordt in die kringen immers codetaal gebruikt, volgens vaste afspraken. 'Jazeker,' antwoordt de premier in zijn beste Engels, 'ik geef u de coördinaten door. Kan u ondertussen uw CIA-mensen inschakelen om onze heer Brusselmans te redden uit de klauwen van de Verschrikkelijke?'
Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil. Dan gekraak. 'We will do what we can, Elio,' is het korte antwoord. 'Over and out,' hoort Di Rupo nog zeggen. Dan niks meer.
'Oef,' gilt hij luidop, net op het ogenblik dat minister Vandelangenot binnenstapt.
'Waarom zei je 'Oef' aan die telefoon, Elio?' vraagt de immer nieuwsgierige minister.
'Johan, dat zijn uw zaken niet, en kunt ge eerst kloppen vooraleer ongevraagd in mijn cabine binnen te vallen?' gilt de premier van België. 'Het is wel kabinet, niet cabine, Elio,' verbetert Vandelangenot zijn premier, ge hebt nog erg veel te oefenen, om zonder dwaze taalfouten te spreken, Elio.'
Zulke nijdige opmerkingen van sommige Vlaamse ministers blijven onze premier ergeren.

[51-60] [61-70] [71-80] [81-90] [91-100] [101-110] [111-120] [121-130] [131-140] [141-150] [151-160]

 Toon berichten per pagina. 

 Terug naar de website 


 Disclaimer & privacybeleid